Daniel Robins

   (1937-1970)

 

   

  De concertbeiaardier 


Daniel Robins was een van de markantste figuren van de beiaardgeschiedenis van de 20ste eeuw. Na pogingen om achtereenvolgens een kloosterleven en een militaire loopbaan uit te bouwen, koos Robins uiteindelijk voor de beiaard. Als eerste Amerikaan behaalde hij in 1960 het einddiploma aan de Nederlandse beiaardschool. In hetzelfde jaar werd hij aangesteld tot voltijds beiaardier van de University of Chicago, waar hij het zware instrument in de Rockefeller Memorial Chapel bespeelde.

Tijdens het congres van de Amerikaanse beiaardiersgilde in 1961 maakte hij grote indruk met een virtuoze uitvoering van Bachs Chaconne voor vioolsolo.

Robins nam zichzelf zeer ernstig als concerterend musicus. Hij studeerde hard - naar verluidt tot bloedens toe -, en programmeerde virtuoze muziek, zoals zijn eigen Five Short Pieces. Hij concerteerde in smoking en introduceerde innovaties, zoals beiaardmuziek met begeleiding door vuurwerk en samenspel van beiaard en andere instrumenten.  

Robins zette zich af tegen de Europese opvatting dat de beiaard een volksinstrument is (“the only true folk instrument in the twentieth century is television”) en tegen het spelen van populaire deuntjes op de beiaard (“we must select music which will dignify the instrument, rather than trying to dignify trivia with its performance on the carillon”). Hij was een van de eerste Amerikanen die ervan overtuigd was dat de Amerikaanse beiaardcultuur op een hoger niveau stond dan de Europese.  

Robins kon zijn artistiek élan echter niet volhouden en geraakte op de dool. In 1969 werd hij door de universiteit ontslagen en het jaar nadien benam hij zich van het leven.  

terug | home