Al Carillon de Flandes

José Olmos


La plaza se queda en silencio

Los zapatos se paran timidos

solo suena el carillon
donde el bronce se dio dita en la Madera
Un momento es suficiente
para decirnos golpe a golpe
que no cerremos la mano
si en ella se para una mariposa
Que el viente del Norte,
hermano mayor invisible
suena un carillon de amapolas
a las orillas del Escalda.
Cuando bajes de la torre, campanero,
las campanas quedaran varadas
mientras las notas duermen

convertidas en sueno de palomas … 

 

Vertaling 

Bij Vlaanderens beiaarden

De markt verglijdt in stilte,
schuw houden schoenen op te gaan,
alleen de beiaard blijft weerklinken.
Daar waar het brons
een afspraak met de balken heeft
en een konklaaf van klokken vormt
volstaat één ogenblik om slag op slag
het hart te overtuigen
de handen niet te sluiten
mocht er een vlinder nederstrijken.
Dat dan de noorderwind,
uw onzichtbare oudste  broer,
een klokkenspel van klaprozen
neerrinkelen late langs de Scheldeoever.
Wanneer gij van uw toren neerdaalt beiaardier
liggen de klokken reeds gestrand
terwijl de noten slapen ;
tot duiven in hun droom herschapen. 

(vert. Bert Peleman) 


Toelichting

Dit gedicht van een ons verder onbekend auteur biedt ons een poëtische beschrijving van het beiaardspel dat de voorbijgangers omhoog doet kijken en een mildheid over hen laat neerdalen. De verwijzing naar de Schelde doet sterk vermoeden dat het gedicht is geïnspireerd op de beiaard van Antwerpen.  

terug | home