Douai, belfort  

 

 

 



  

Vlaanderen in Frankrijk  


In het graafschap Vlaanderen werden de stedelijke oorkonden en de stadsklokken bewaard in het belfort, de stadstoren die het symbool was van de stedelijke vrijheid. Het belfort herbergde meestal ook de lokale stadsbeiaard. In 1999 werden dertig Vlaamse en Waalse belforten door de Unesco erkend als Werelderfgoed.  

Enkele van de mooiste belforten staan echter in Frans-Vlaanderen. Volgens Victor Hugo was het belfort van Douai het mooiste van allemaal. Hij was gefascineerd door het levendige spel van vensters, spitse torentjes en mastjes waaruit vrolijke beiaardklanken te voorschijn kwamen, “si fou, si vivant.”  

Het belfort van Douai werd gebouwd aan het einde van de 14de eeuw. Na de brand van 1471 kreeg het zijn huidig uitzicht. De basis van het belfort is vierkant. Ter hoogte van het uurwerk verbreedt het belfort door de vier hoektorens. De statigheid van de toren wordt geneutraliseerd door de achthoekige spits met zijn vergulde mastjes. In de openingen van de spits kan men vergulde pseudo-klokjes zien. De toren wordt bekroond door een Vlaamse leeuw met een vlag.  

De huidige beiaard werd gegoten in 1954 door Paccard. Sinds 1974 beschikt het instrument over 62 klokken. Titularis is Stefano Colletti, die ook directeur is van de plaatselijke beiaardschool.  

De beiaardkunst is in Douai nog nauw verweven met de folklore. Elk jaar vindt in de maand juli het Festival de Gayant plaats, met de optocht van de traditionele reuzen. Sinds 2002 danst ook de beiaardier P’tit Jehan mee. Hij verwijst naar Jean de Bacquez (of Jean de Lourdel), die in 1391 als eerste beiaardier werd betaald om te “batteler” op de klokken van het belfort.  

 terug | home